Gmina Kutno

Gmina Kutno to gmina wiejska, położona w północnej części województwa łódzkiego, w powiecie kutnowskim, wokół miasta Kutno. Siedziba Urzędu Gminy znajduje się w mieście Kutno, które jest stolicą powiatu kutnowskiego. Gmina Kutno leży w odległości 60 km na północ od głównego ośrodka wojewódzkiego – miasta Łodzi oraz w odległości ok. 120 km na zachód od Warszawy.

HISTORIA GMINY

Historia Gminy Kutno jest nierozerwalnie związana z historia miasta Kutno i powiatu kutnowskiego. W swych początkach Kutno i tereny leżące na północ od niego należały, do końca XIII wieku, do województwa łęczyckiego, a od XIV wieku do ziemi gostynińskiej województwa rawskiego. Łąkoszyn, Kaszewy, Oporów i tereny na wschodzie po Byków i część powiatu Brzezińskiego należały do powiatu orłowskiego, który był częścią województwa łęczyckiego. Można przyjąć, że granica między Mazowszem, a województwem łęczyckim przebiegała w Kutnie linią Ochni. Wynika z tego, że część północna obecnej gminy Kutno należała do Mazowsza, a część południowa do województwa łęczyckiego. W 1807, na mocy ustalonej przez Napoleona konstytucji, obszar Księstwa Warszawskiego został podzielony na 6 departamentów, a te dzieliły się na 60 powiatów. Zgromadzenia gminne dla powiatu orłowskiego i łęczyckiego odbywały się na przemian w Łęczycy i w Kutnie. Na czele gminy wiejskiej stał wójt – zwykle dziedzic miejscowej wsi. Na mocy konstytucji Królestwa Polskiego z 1815 roku na terytorium Królestwa utworzono osiem województw. Dzieliły się one na obwody obejmujące dwa powiaty. Obwód gostyniński z siedzibą w Kutnie składał się z powiatu gostynińskiego i części orłowskiego. Gminą kierował wójt z sołtysami. Rady gminne zastąpiono zgromadzeniami gminnymi. W 1849 i 1859 wprowadzono zmiany w ustroju gminnym. Na czele gminy, która liczyła minimum 50 domów stał wójt i rady gminne. Wójtem mógł być płatny urzędnik, dziedzicom odebrano ten urząd. Na podstawie ustawy z 2 marca 1864 na czele gminy stanął wójt – chłop. Przywrócono zebrania gminne. W 1867 utworzono powiat kutnowski. W jego skład wchodziły cztery miasta: Kutno, Dąbrowie, Krośniewice i Żychlin oraz 12 gmin wiejskich: Błonie, Dąbrowice, Krzyżanówek, Kutno, Mikstal, Oporów, Plecka Dąbrowa, Rdutów, Sójki, Wojszyce, Wroczyny, Żychlin. W 1915 roku łączono po kilka powiatów w jeden. Powiat gostyniński włączono do kutnowskiego.
W niepodległej Polsce powiat kutnowskiej należał do województwa warszawskiego, a od 1 kwietnia 1939 do łódzkiego. W 1939 ustalono nowy podział powiatu kutnowskiego. W jego skład weszło 12 gmin wiejskich: Błonie z siedzibą w Ostrowach (15 gromad), Dąbrowice (10), Dobrzelin (21), Krośniewice (27), Krzyżanówek z siedzibą w Krzyżanowie (27), Kutno (21), Łanięta (14), Oporów (19), Plecka Dąbrowa (18), Rdutów (17), Sójki z siedzibą w Strzelcach (28), Wojszyce (22). W 1953 roku zmieniono nazwy gmin: Błonie na Ostrowy, Rdutów na Czerwonkę, Sójki na Strzelce, Wojszyce na Bedlno. W 1955 roku wieś Kościuszków wyłączono z gminy Kutno i włączono do miasta Kutno. W 1954 roku gminy powiatu kutnowskiego podzielono na 36 gromad. W następnych latach (1958–1970) zmniejszono ilość gromad. Pod koniec 1972 roku powrócono do gmin jako najniższych jednostek administracyjnych. Z dniem 1 lipca 1975 roku nastąpiła likwidacja powiatów, powiększono natomiast liczbę województw. Gmina Kutno należała do województwa płockiego. W 1999 roku przywrócono powiaty. Powiat kutnowski wraz z gminą Kutno powrócił do województwa łódzkiego.

Popularne artykuły

Partnerzy

Agencja Rozwoju Regionu Kutnowskiego S.A. Urząd Miasta Kutno Centrum informacji technicznej i biznesowej Kutnowski Klaster Technologiczny

Chcesz zostać naszym partnerem?